Wilders’ levensvraag

De levensvraag van meneer Wilders.

Ieder mens heeft een existentiële levensvraag.

Een vraag die je (onbewust) beantwoord wilt hebben. Je richt je leven er naar in en gaat ver om een positief antwoord te krijgen.

Het lastige is dat je heel ver gaat om die existentiële vraag op een positieve manier beantwoord te krijgen. Je gaat zelfs, als je geen positief antwoord krijgt of voelt, dingen zeggen en doen die er voor zorgen dat mensen zich van je afkeren. (want waarom zou je van iemand houden als hij ‘domme fouten’ maakt, ‘om zichzelf lacht’, of ‘verhalen vertelt waarvan je zeker weet dat ze niet waar kunnen zijn’). Dan bereik je wat je ten diepste helemaal niet wilt (afwijzing van wie je bent) omdat je verder af komt te staan van de vervulling en positief beantwoord krijgen van je existentiële levensvraag.

Even een stukje theorie. Er zijn zes existentiële levensvragen:

  1. Ben ik competent?
  2. Ben ik betrouwbaar?
  3. Houden ze van me?
  4. Word ik geaccepteerd zoals ik ben?
  5. Leef ik?
  6. Ben ik welkom?

In mijn werk als trainer en adviseur begeleid ik groepen mensen, veelal in het (basis)onderwijs. Ik verken met de deelnemers de voorkeursmanier waarop ieder van hen naar de wereld kijkt. We kijken naar wat voor elk van hen de basis manier is om naar de wereld te kijken. Ik neem ze mee op een vindtocht en vraag ze of ze de wereld bezien door een van de volgende filters:

‘gedachten; meningen; gevoelens; reacties; actie of reflectie. Na de verkenning laat ik ze zien wat ieder van hen nodig heeft om uit stress te blijven, of om uit stress te komen. Ik laat ze ook zien hoe ze het kind in hun klas meer energie kunnen geven (en dus ook zichzelf). Een fantastische manier om te kijken naar het kind, en naar jezelf. Ik kan, door te kijken (en luisteren) naar vijf aspecten (toon van de stem, de woorden, de gezichtsuitdrukking, de houding en de gebaren) al vrij snel zien hoe iemand naar de wereld kijkt. Ik weet ook dat deze manier van kijken altijd werkt bij gezonde mensen.

Soms, als ik naar een live uitzending op tv kijk, probeer ik vast te stellen (door te kijken naar de vijf aspecten) wat de existentiële levensvraag is van de persoon die ik observeer en daarmee welk stresspatroon ik kan voorspellen. Tegelijkertijd kan ik het ook omdraaien: wanneer ik waarneembaar stressgedrag zie en/of hoor kan ik zien door welk filter hij/zij de wereld waarneemt.

Zo keek ik afgelopen dagen naar meneer Wilders. Hij is veelvuldig in het nieuws, blijkt. Ik heb hem geobserveerd. Ik heb gelet op de toon van zijn stem, de door hem gebruikte woorden, zijn gezichtsuitdrukking, zijn gebaren en zijn houding. Ik heb gekeken of hij de wereld bekijkt door het filter van “gedachten; meningen; gevoelens; reacties; actie of reflectie”.

Wat ik niet zag?

  1. Het filter van gevoelens. Ik zag weinig warmte, weinig gevoel, weinig mededogen.
  2. Het filter van reflectie (hij had bepaald niet de behoefte om alleen te zijn en te reflecteren).
  3. Het filter van gedachten (Hij was niet aan het overcontroleren aangezien hij de zaal de ruimte gaf om te reageren op zijn inmiddels wereldwijd verspreidde open/gesloten vraag. Hij zei niet: ik denk…).

Wat ik wel zag?

Het filter van reacties (hij vindt het dat “ze” (de rest van de politici, op donderdag) een hetze tegen hem aan het voeren zijn en dat vindt hij totaal be la che lijk…!!!)

Het filter van actie (“dan gaan we dat regelen”)

Het filter van meningen (eigenlijk kun je al zijn uitspraken vanuit het filter ‘meningen’ verklaren: hij vindt nogal wat… “ik heb niets nieuws gezegd”; )

Bij deze drie filters horen de volgende drie existentiële levensvragen:

  1. Word ik geaccepteerd zoals ik ben? (hoort bij het filter van reacties)
  2. Leef ik?  (hoort bij het filter van actie)
  3. Ben ik betrouwbaar? (hoort bij het filter van meningen)

Zoals ik aan het begin van dit epistel schreef:

Het lastige is dat je heel ver gaat om die existentiële vraag op een positieve manier beantwoord te krijgen. Je gaat zelfs, als je geen positief antwoord krijgt of voelt, dingen zeggen en doen die er voor zorgen dat mensen zich van je afkeren. (want waarom zou iemand je betrouwbaar vinden wanneer je ‘op kruistocht gaat; gaat prediken; je focust op wat fout gaat, meer dan op wat goed gaat). Dan bereik je wat je ten diepste helemaal niet wilt (dat ‘men’ vindt dat je niet betrouwbaar bent) omdat je verder af komt te staan van de vervulling en positief beantwoord krijgen van je existentiële levensvraag.

Meneer Wilders lijkt dat te doen wat hij in feite helemaal niet wil. Er wordt niet voldaan aan zijn psychologische behoefte ( bij het filter van  meningen is dat: erkenning voor werk en overtuiging; bij het filter van actie is dat: spanning en actie; bij het filter van reacties is dat: speels contact) waardoor hij voornamelijk stressgedrag laat zien. Dat zorgt er voor dat hij verder weg raakt van het positief beantwoord krijgen van zijn existentiële levensvraag.

Het goede aan dit verhaal: Ik kan hem er wel mee helpen. Het enige dat hij hoeft te doen is, in zijn eigen ogen op het eerste gezicht, tegennatuurlijk te reageren. Door dát te doen waarvan hij denkt dat het heel ver van hem afstaat… Ik help hem graag. Ik heb hét gereedschap om zijn (waarneembare) stressgedrag om te buigen zodat ook zijn existentiële levensvraag positief wordt beantwoord.

Dus, meneer Wilders, go for it! Call me!

5 gedachten over “Wilders’ levensvraag

  1. Jelte, dank voor deze mooie analyse van minder mooie gebeurtenissen. Het helpt om mij ook om met de PCM bril te kijken omdat het boosheid, ongeloof en frustratie enigszins buiten de deur houdt. Verbazing, verwondering en fascinatie blijven over.

    Nog een kleine toevoeging vanuit distress-patronen (theorie PCM):
    Nu maar ook in eerdere achtergronden over Wilders als manager (want dan ben je als partijleider natuurlijk ook) komt het beeld naar voren van een leider die weinig tijd ‘verliest’ aan overleg, afstemming en teambuilding. Als zijn teamleden daar al dan niet in openbaarheid over vallen laat hij veel promotor distress zien: hij verwacht dat anderen voor zichzelf opkomen. Be strong for me. Ook nu in zijn commentaar over een voor een vertrekkende teamleden zie je deze tendens.

    des te meer bewijs dat we te maken hebben met een grote hoeveelheid energie op ‘acties’ oftewel een overduidelijke promotor.

    Over dat laatste overigens verder geen kwaad woord:-)

    1. Martje, ik zie ook de promotor distress, vandaar mijn oproep aan het eind (go for it, call me! 😉 )
      Wat voor mij bijzonder blijft, is dat niemand een poging doet om op deze manier te kijken naar wat ‘te observeren’ is. Laten wij dat dan maar gaan doen en anderen laten zien welk distress gedrag ten grondslag ligt aan wat we zien. Ben benieuwd naar zijn hele persoonlijkheidshuis en of zijn issue (binding) te duiden is…

      1. Jelte, I knew you knew!

        en ja laten we op deze manier naar deze gebeurtenissen/’leiders’ blijven kijken en blijven delen. Heel erg interessant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *