vuurkoffie

koffieDe manier waarop meester Korneel omgaat met logica is bizoender: zo bijzonder dat je t zou willen kussen!
Meester Korneel beleeft veel en veel te veel. We hadden vanmorgen een gewone pauze. Nou ja, gewoon? Meester Korneel deed weer eens wat bizoenders natuurlijk. Hij ging met een kop koffie in zijn hand in het midden van het schoolplein op de grond zitten. Ik stond in de buurt, net als Jeffrey en Elle Mieke. We deden niets, we keken alleen maar. Jeroen uit groep 5 niet, Jeroen moest wat vragen om moeilijkheden. ’Wat doe je, meester?’, vroeg Jeroen ’Zitten’, mompelde meester Korneel. ’Ja, dat zie ik’, mompelde Jeroen terug. ’Nou, waarom vraag je het dan?”, vroeg meester Korneel met zijn wenkbrauwen zo hoog opgetrokken dat het leek dat ze verdwenen onder zijn haren. ’Nou gewoon, omdat je hier zit’, mompelde Jeroen nog een stukje verder. ’Oh, ik wist niet dat ik hier niet mocht zitten. Staat hier ergens een bord waarop staat dat het verboden is om hier te zitten?”

Jeroen keek wat ongelukkig om zich heen. ’Een bord. Nee, ik zie geen bord, alleen een kop met koffie’, zei Jeroen schaperig. ’Juist ja. Geen bord maar een kop. Maar laat ik je maar vertellen waarom ik hier zit, Jeroen. Ik wacht.’

‘Waarop dan, meester Korneel?”, vroeg Jeroen. ’Och ja eeehmmm pffff, waarop zou ik wachten. Op de bus? Nee, natuurlijk niet. Hier komt geen bus langs. Ik denk dat ik er op wacht dat mijn koffie wat kouder wordt. Weet je, jullie juf Marieke kan zulke afschuwelelijke koppen hele gloeiend hete koffie zetten. Ik weet niet hoe ze het doet, maar elke keer als zij aan de beurt is om koffie te zetten dan verbrand ik mijn bovenlip, en mijn onderlip, en mijn tong, en de binnenkant van mijn vangen en mijn gehemelte en mijn keel en mijn slokdarm en mijn maag. Dus vertel me eens, Jeroen, hoe doet ze dat en waarom?’ Jeroen keek naar ons, de kinderen uit meesters klas. We haalden onze schouders op, alle drie. Wij wisten het antwoord ook niet.

‘Misschien gebruikt ze te heet water?’ zei Jeroen. ’Mooi bedacht jongen, dat denk ik ook wel eens. Het zou ook kunnen, het zou ook heel goed mogelijk zijn omdat ze iets te lang naar de koffie kijkt. Jullie juf Marieke heeft zulke felle brandende vuur ogen, die branden en schijnen en priemen en kijken en schitteren overal dwars door heen. Ja, nou ik er over nadenk, dat zou het wel eens kunnen zijn. Het komt door de ogen van jullie juf Marieke. Denk je ook niet, Jeroen?’ Jeroen keek ons weer aan. Dit keer knikten we een beetje half en half naar Jeroen. ’Ja, ik denk ook dat het daar misschien van komt meester.’ Jeroen vond het wel grappig worden. Wij ook. ,Misschien komt het ook wel door haar handen, Jeroen. Is het je wel eens opgevallen wat jullie juf doet als ze plezier heeft. Niet dat dat zo vaak is, maar soms betrap ik haar daar op. En is het je wel eens opgevallen wat jullie juf doet als ze juist wat bozig is?’ Jeroen schudde zijn hoofd. ’Jullie juf Marieke wrijft dan in haar handen. Heel lang en heel hard. En als je lang en hard in je handen wrijft dan worden je handen lauw, en dan warm en dan heet en als je door blijft wrijven dan krijg je zelfs blaren in je handen. Nou, Jeroen, zo ver wrijft ze niet door maar wel bijna. Was ze boos vanmorgen?’

Jeroen schudde zijn hoofd. ’Had ze plezier vanmorgen?’

Jeroen knikte zijn hoofd. ‘Ja, ze zei dat ze met haar goede been uit bed was gestapt. Ze was vrolijk en grappig’, zei Jeroen. ’Daar was ik al bang voor’, mompelde meester Korneel. ’En daar heb ik nou last van. Als jullie juf vrolijk is én ze is met haar goede been uit bed gestapt en ze kijkt daarbij met brandend felle laaiend vuur ogen dan moeten we haar verbieden om koffie te zetten. Ze wrijft dan namelijk, vlak voor ze koffie gaat zetten, extra super de super de lang in haar handen. Dan is de koffie driedubbeldik gloeiende branderende spetterende vulkanisch spectaculair warm. Dan is het zo warm dat het een hele tijd duurt voor je hem kunt drinken. Dan is de koffie zo warm dat je eigenlijk gewoon in het midden van het schoolplein zou moeten gaan zitten. Want als je dat dan maar lang genoeg doet en een praatje maakt met iemand zoals jij, die lekker nieuwsgierig is, dan zou het kunnen.’ ’Dan zou wat kunnen, meester Korneel?’, vroeg Jeroen. ’Dan zou het kunnen dat tegen het eind van de pauze de koffie een beetje genoeg is afgekoeld om te kunnen drinken.’ Meester Korneel pakje zijn koffiekop op, doopte zijn rechterwijsvinger voorzichtig in de koffie en haalde hem er snel weer uit. ’Nog te warm, meester?’, vroeg Jeroen. Meester schudde zijn hoofd. ’Koud, ijskoud. Ik heb te lang gewacht volgens mij. Bweeeeeh, koude koffie.’ Meester Korneel stond op en keek naar Jeroen. ’Kun je aan juf Marieke vragen of ze met haar vulkaanogen nog even in mijn kop wil kijken. En kun je haar ook vragen of ze van te voren even in haar handen wil wrijven. Ik heb warme koffie nodig.’ Jeroen keek ons aan. We haalden onze schouders op.

‘Doe dat zelf maar, meester’, zei Jeroen dapper. ’Goed dan’, zuchtte meester Korneel. ’We gaan naar binnen”, riep hij met een bulderende meesterstem tegen iedereen die op het schoolplein liep. Ik liep achter meester Korneel en zag dat hij, vlak voor het naar binnen lopen, de koude koffie tussen de struiken gooide. Later die morgen kwam juf Marieke in de klas om wat boeken op te halen.

Ze had een kop koffie meegenomen. De kop zette ze bij meester Korneel op de tafel. Ze wreef in haar handen terwijl ze wegliep. ’Jij’, zei ze,’ouwe praatjesmaker. Jeroen kwam met een mooi verhaal over mij de klas in na de pauze. Pas op als je deze koffie drinkt, ik heb er extra lang in gekeken. Verbrand je mond dus niet!” Meester Korneel glimlachte. Elle Mieke, Jeffrey en ik ook. Meester zette ons aan het werk en dronk langzaam zijn koffie op met zijn ogen genietend gesloten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *