stuk verdriet

,,Goedemiddag, met de meester van de school. Spreek ik met de directeur van de knikkerfabriek? Ah, dat is mooi. Moet u eens luisteren.Ik heb hier Ralf bij mij zitten. Hij is erg verdrietig…. Ja, dat begrijp ik, daar kunt u niets aan doen. Nee, het gaat om het volgende. Ralf is met knikkeren zijn knikkers kwijt geraakt. Hij heeft het spelletje verloren van Koos maar nu was dat volgens Ralf geen eerlijk potje. Nee, het waren ook nog zijn laatste knikkers. Daarom is hij extra dubbeldik verdrietig. Ja….. het gaat om vier knikkers, drie gewone en een katte-oog. Nee…. Ja…. Hm … ja, de jongen die volgens hem niet eerlijk speelde zit in de klas, die kan ik er niet even bij roepen. Ik moet het hier even met Ralf oplossen. Hij wil ook liever niet in de klas want hij wil zijn knikkers graag weer hebben.…. Dus de knikkers worden op dit moment gemaakt. Niet eerder dan kwart over drie kan ik weer nieuwe knikkers bij u komen halen. Oké… Ja en weet u wat…. Ik heb hem vanmorgen ook al geholpen. Toen kwam Ralf bij me en toen zei hij dat hij een splinter in zijn vinger had. Maar gelukkig zat die er al niet meer in. Ik heb hem laten zien dat de splinter er al uit was…. Ja, dat heeft u goed gezegd meneer van de knikkerfabriek… ja, de splinter was er al uitgeknikkerd.
… Ik zie dat Ralf ook al niet zo boos meer is meneer…. Goed, dat zal ik tegen hem zeggen. Bedankt meneer van de knikkerfabriek. Tot ziens maar weer.”

Ik doe net of ik de telefoon uitzet. Ralf kijkt me met grote ogen aan. Ik heb hem even de tijd gegeven tijdens mijn “telefoongesprek”om wat tot rust te komen. Tijdens het gesprek liep ik heen en weer langs hem en ik voelde hem kijken. Ik zag dat hij het gesprek volgde en nieuwsgierig was. Hij was zijn laatste vier knikkers kwijtgeraakt tijdens een spelletje met Koos. Hij besefte te laat dat het zijn laatste knikkers waren en kan nu niet met zijn verdriet omgaan. De tijd die ik neem voor het telefoongesprek stelt hem in staat om tot rust te komen en zijn gezicht staat alweer wat vrolijker.
,,Kom, ik breng je naar de klas. Ik kan het nu nog niet helemaal oplossen Ralf.”
,,Nee, en de meneer van de knikkerfabriek ook niet.”
Ralf hangt zijn jas op en zet zijn rugzak neer.
,,Sorry dat ik zo boos werd meester”, zegt hij terwijl hij zijn hand naar me uitsteekt.
,,Het is nu wel weer goed Ralf. Ik denk dat Koos wel heeft gezien hoe verdrietig je was. Misschien geeft hij jouw knikkers wel weer terug.” ,,Je weet ook altijd een oplossing meester.” ,,Was dat maar zo Ralf, was dat maar zo. Maar ik ken jou en ik weet dat je wel eens heel boos kan worden.” ,,En je helpt huilende kinderen.” ,,Dat zie je goed. Ik help jou ook.” Ik loop met Ralf naar zijn klas en breng hem gerustgesteld naar binnen.

Dan loop ik naar Koos. Die doet, als hij mij ziet, spontaan zijn vak open en haalt er vier knikkers uit. ,,Voor Ralf”, fluistert hij.
Zo snel als ik kan ga ik fluisterlopend naar Ralf toe en geef het cadeau.
Ralf glundert. Hij glundert van oor tot oor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *