schoolkamp

z33loverslaneWaarom schoolkampen altijd een succes zijn voor elk kind? Omdat er wordt voldaan aan de psychologische behoefte van élk kind: samen mogen werken; alleen kunnen  zijn; spanning, actie; feiten en data; speels contact; meningen en opvattingen. Een paar jaar geleden kon ik niet mee op schoolkamp. Wat had ik een heimwee, zeker toen ik even op visite ging:

Het is stil in school. Groep 6, 7 en 8 zijn op schoolkamp naar de Kwartjesberg bij Drouwen. Voor het eerst in drieëntachtig jaar ben ik niet mee. De afgelopen jaren stond ik altijd vooraan in de rij om mee te gaan op de driedaagse avontuurlijke wereldreis maar dit jaar…. Nee, ik ben gewoon op school. Ik heb deze week geen slapeloze nachten, hoef geen splinters en teken te verwijderen, hoef me niet te verstoppen in het bos tijdens een potje blikspuiten. Ik hoef niet af te wassen, hoef niet een speurtocht uit te zetten of pannenkoeken te bakken. Ik hoef dit jaar niet dat stuk te fietsen en banden te plakken, ik hoef niet naar moppen te luisteren die je alleen op schoolkamp hoort. Ik hoef geen nachtwandeling te maken na een spookverhaal. Ik hoef niet de geur te snuiven waardoor anders mijn adem stokte als ik ’s morgens een slaapzaal opende. Jaren ging ik mee maar nu zit ik op school.

En toch ben ik even op bezoek geweest. Natuurlijk kon ik het niet laten. Ik wilde de kinderen zien in hun schoolkamp omgeving, wilde ze in de ogen kijken, wilde een spel met ze spelen en met ze mee eten. Toen ik aankwam hadden ze de macaroni (macaroni????? Dat moesten toch pannenkoeken zijn????) net opgeschept en kon ik zo de elleboogjes met gehakt en saus naar binnen werken. Heerlijk. Nog heerlijker was het dat ik niet hoefde af te wassen. Ik werd na het eten door twee meiden mee genomen op een ontdektocht in de omgeving van het vakantieverblijf. Gabriëlle en Sharon wilden me de omgeving wel laten zien. Wat ze niet wisten is dat ik al vierenvijftig (of was het nou achtenzeventig) jaar mee ben geweest op schoolreisje en precies weet waar welke boom staat. Ik zag de boom waar je je zo lekker achter kon verschuilen, de boom waarachter niemand me zag. Ik zag het basketbalbord, een beetje afgetakeld, waar ik menige bal door de ring heb geworpen. Ze lieten me de schommels zien en de wipwap, de open plek in het bos en natuurlijk de hutten. Elk jaar worden er hutten gebouwd en ook deze groep verplaatst dapper stokken van de ene naar de andere hut waarna ze konden zeggen dat ze hem helemaal (of half) zelf hebben gemaakt. Gabriëlle leidt me naar de grootste hut en verschillende andere kinderen staan trots te wachten.,,Kijk eens meester”, zegt Wim. ,,We hebben er ook een dak op gemaakt.”

En dan gebeurt het. Ik stap in de hut en krijg meteen heimwee. Heimwee naar schoolkamp, heimwee naar alles waarvan ik blij was dat ik het dit jaar niet hoefde te doen. Ik rook de geur van dennennaalden en van hout dat bezig is te verrotten. Ik rook de geur van het bos en ik was verkocht. Ik wilde blijven, ik wilde weer net als andere jaren op mijn knieën over de bosbodem kruipen, de spanning voelen die de kinderen voelen als ze met een spel bezig zijn. Ik wilde weer slapeloze nachten beleven en ’s morgens als eerste wakker worden om theewater op te zetten. Ik rook in die hut de geur van het schoolkamp, ik voelde de wind en ik zag met mijn ogen dicht de ogen van de kinderen voor me die net hadden geluisterd naar een speluitleg of een spannend verhaal. Ik zag de zandvlakte voor me waar we in een wolkenloze nacht naar toe wandelden om te genieten van de sterren, om ons klein te voelen op die gigantische bol die we aarde noemen. Ik stapte in de hut en was verloren. De kinderen zagen het niet maar ik heb, terwijl we terug liepen naar de Kwartjesberg, de lucht nog een paar keer diep ingeademd, zo diep dat ik genoeg schoolkamplucht in mijn longen heb voor een hele, hele lange tijd.

 

Waarom ik over onderwijs schrijf? http://www.jeltevanderkooi.nl/brief-uit-mijn-hart/

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *