onderwijs: op blote voeten lopen

inkt4Loop eens op blote voeten door het zand! Dat voelt anders.
Passend onderwijs is een containerbegrip. De container staat er, nu zijn we verplicht er wat in te stoppen. Laten we beginnen met gezond verstand. Leerkrachten weten iets van uw kind maar u kent uw kind. Laten we, door samen op blote voeten te lopen, die twee werelden samen voegen. Ga het gesprek aan op basis van mogelijkheden. ‘Wat kunnen we voor elkaar betekenen?’ in plaats van ‘Wat kan ik voor u doen?’
Alles draait om communicatie: spreek elkaars taal maar kom er eerst achter wat de taal van de ander is. Want, zoals je kunt lezen in de “schatgraver” hieronder “Dat is haar waarheid, haar hele wonderlijke bijzondere vaststaande waarheid.” En waarheden zijn er om naast elkaar gelegd te worden…

Loop eens op blote voeten!
En als dat lastig is dan loop ik graag een kilometer met je mee.

Het lijkt zo’n gewone donderdagmorgen. Het is aangenaam warm voor de tijd van het jaar maar om ondanks de hoge temperatuur buiten op sokken te lopen in de morgenpauze, dat is een beetje al te gek. Marjan loopt sokvoets te drentelen maar ik hoef niet naar haar toe te gaan om haar meesterachtig streng en rechtvaardig op het sokkenlopen aan te spreken. Ze heeft besloten mij op te zoeken.
,,Meester mijn schoenen”, roept Marjan als ze op haar sokken door het zand sloft en voor me stil staat.
,,Wat is er mee?”, vraag ik overbodig.
Marjan heeft haar schoenen vast, in elke hand één. Ze kijkt naar me op en alsof het de gewoonste zaak van de hele wijde wereld is dat ze haar schoenen uit heeft zegt ze:
,,Mijn schoenen gingen zo maar uit.”
Dat is knap, denk ik maar ik zeg het niet.
,,Wie heeft dat gedaan dan?’, vraag ik verbaasd.
,,Mijn voeten”, zegt ze gewoontjes.
Deze groep ener verstaat de kunst om het ongewone gewoon te maken. Haar voeten hebben haar schoenen uitgedaan… Dat is haar waarheid, haar hele wonderlijke bijzondere vaststaande waarheid . Haar rode broek trekt ze even op nadat ze haar schoenen in het zand voor me heeft gezet. Dan gaat ze op de grond zitten en kijkt me verwachtingsvol aan.
,,Waarom dan?”, vraag ik en ben benieuwd naar haar antwoord
,,Mijn voeten hadden het zo warm.”
Tuurlijk, haar voeten waren zo warm en toen hebben haar voeten haar schoenen uitgetrokken.
,,Kun je ze niet meer aankrijgen?”
,,Nee, ik heb zo’n buikpijn.”
,,Komt zeker omdat je op blote sokken door het zand liep.”
,,Ja en omdat ik van de glijbaan af ben gevallen.”
Het wordt me te veel, de logica van Marjan. Het wordt me te veel, de woorden die ze zegt, de redenen die ze bedenkt, de wereld die ze zo maar maakt en ik glimlach nog maar eens.
,,Zal ik helpen om je schoenen weer aan te krijgen?”
,,Ja, dan heb ik geen buikpijn meer.”
,,En geen koude voeten.”
,,Mijn voeten zijn nu wel koud genoeg door de wind.”
Samen prutsen we haar schoenen aan maar één schoen gaat wat moeilijk.
,,Hij zit niet goed”, zucht Marjan.
Ik kijk nog eens goed en pruts haar groene sok (met een olifant er op) in haar schoen.
Marjan staat op en huppellopend gaat ze bij me vandaan
,,Bedankt meester, mijn voeten hebben het niet zo warm meer.”
Gelukkig maar, denk ik en net als Marjan huppel ik een paar passen over het plein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *