mandarijnen

’Meester, wat vind jij vies?’, vroeg Jarno.
’Hoezo?’, vroeg meester, terwijl hij in een boek over roofvogels bladerde.
’Nou, gewoon. Ik ben bezig met die taalles over eten, weet je wel. Daarom’, mompelde Jarno en hij haalde zijn schouders op.
Jarno keek naar meester. Ik ook, maar meester keek niet op uit zijn boek.
’Zoute haring’, zei meester opeens.

‘Nog meer?’, vroeg Jarno.
’Hoezo?’, vroeg meester, en hij keek nu wel op uit het boek.
’Nou, gewoon, weet je wel. Daarom’, zei Jarno en hij herhaalde zijn schouders op.
Meester kreeg een paar diepe denkrimpels. Ze maakten weer diepe groeven in zijn voorhoofd. Ik kon zien dat zijn hoofd in de hoogste versnelling stond. Een versnelling waarbij zijn hersenen op topsnelheid draaiden.
’Ik krijg opeens een hele vieze geur in mijn neus’, zei meester.
’Meester toch’, zei Charlie en hij schudde zijn hoofd.
’Hoe bedoel je… eh… ooooh, nee hoor. Ik heb er niet één laten waaien. Nee, dat is het niet. Ik dacht na.’
’Dat kan ik zien, meester. De groeven in je voorhoofd zijn weer lekker diep’, zei ik.
Meester legde zijn roofvogelboek weg. Hij stond op en kwam voor de klas staan.
’Heb ik jullie wel eens verteld over mijn mandarijnen allergie?’, vroeg meester.
’Mandarijnen allergie, meester? Volgens mij niet. Je hebt al zo veel dingen verteld maar volgens mij niet over je mandarijnen allergie’, zei Jarno.
’Hmmm. Dus… mijn mandarijnen allergie. Ik kan niet tegen de geur van mandarijnen. Ik kan absoluut niet tegen de verschrikkelijke geur van het spettersap dat van een mandarijn spat als iemand zo’n oranje mormel afpelt.’

‘Oranje mormel, meester. Het is toch geen dier, of zo?’, vroeg Jarno.
’Nee, geen dier, maar wel beestachtig erg. Elke mandarijn is een mormelachtig monster waar ik snel voor wegloop. Ik loop zo snel weg voor mandarijnen omdat dan de geur die er om heen hangt bij de mandarijn blijft en niet te dicht bij mij in de buurt komt. Een mandarijn zien maakt al dat ik bijna moet overgeven. Zo erg is het. Het is zo erg dat ik… ehm… in een andere rij bij de kassa van de supermarkt ga staan als ik zie dat er in de rij waar ik in wil staan iemand is die mandarijnen in zijn winkelwagen heeft. Zo erg is het dus… dus!’
Meester kneep zijn ogen stijf dicht en schudde zijn hoofd. Hij deed zijn ogen oerstijf dicht en toen weer langzaam open.

‘Ik las net in dat roofvogelboek dat een havik zijn prooi al van ver kan zien. Ik heb een neus voor mandarijnen zoals een havik een stel ogen heeft voor een muis. Ik kan een mandarijn al van heinde en verre ruiken. Ik ruik de geur van de schil en denk meteen aan het afpelmoment dat er gaat volgen. Dat verschrikkelijke afpelmoment, dat moment waarop de manadarijnensapgeur de mandarijn loslaat en in de richting van mijn neus zweeft. Dat moment dat ik weet dat ik te laat ben met rennen, dat ik niet kan vluchten. Dat moment dat ik weet dat ik weg moet maar dat ik ook weet dat ik te laat ben. Dat moment, vlak voordat ik in paniek raak, dat ik wil springen en vluchten. Dat moment… dat dus…’
Meester zwaaide tijdens het vertellen met zijn armen en bewoog zijn benen. Het leek of hij wat aan het dansen was met wespen om hem heen. Meester keek om zich heen.
’Dat moment dus…’, herhaalde hij.
’Aha…’, zei Jarno, ‘dat moment dus.’

‘Hoe komt dat dan, meester? Ik ken niemand die dat heeft’, zei Humphrey.
’Nu dus wel’, glimlachte meester. ’Wat ben je toch de hele tijd aan het doen, Elle Mieke? Ben je weer eens wat kwijt?’, vroeg meester opeens.
Elle Mieke schrok wat op.
’Huh… watte?’, vroeg ze
’Watte? Zwarte katte’, zei meester. ‘’Zwarte katte op witte pote… Ik vroeg wat je aan het doen bent en of je wat kwijt bent’, herhaalde meester.
’Huh… nee. Ik heb juist iets wat ik probeer kwijt te raken’, zei Elle Mieke verstrooid.

‘Dat is bizoender, Elle Mieke. Je hebt iets en dat probeer je kwijt te raken. Dat is wel heel bizoender. Meestal is het bij jou andersom. Eigenlijk wel leuk dat je nu iets probeert kwijt te raken. Wat dan?’
’Luizen!’, riep Charlie.
’Ha… leuk… luizen. Ja, zou kunnen. Maar dat is het niet. het luizen opsporingsteam is net langs geweest en Elle Mieke had ze niet. Wie nog een ander idee?’, vroeg meester.
We hadden het opeens helemaal niet meer over de mandarijnen. Meester werd weer wat vrolijker en richtte al zijn aandacht, en die van ons, op Elle Mieke.
’Zwarte randen onder je nagels’, zei Yorinde.
’Vandaag niet’, glimlachte Elle Mieke naar Yorinde.

‘Een porretje in je neus’, zei Gjalt en hij keek er een beetje zuinig bij.
Elle Mieke schudde haar hoofd.
’Heus niet’, zei ze waarbij ze vernietigend naar Gjalt keek.
’Een vreemde gedachte. Heb je die soms en wil je die kwijt?’, vroeg Majorie.
’Nee, volgens mij heb ik die niet de laatste tijd’, antwoordde Elle Mieke.
We keken allemaal naar Elle Mieke. Ze frummelde wat met haar handen in de la van haar vak.
’Wat zit je toch te frustelen?’, zei Humphrey.
’Ja, wat zit je toch frummelend te frutselen, Elle Mieke?’, zei meester Korneel. ‘En wat heb je nou eigenlijk wat je kwijt zou willen?’, vroeg meester er achteraan.
’Honger en dorst!’, zei Elle Mieke. Ik heb vanmorgen eigenlijk niets gegeten. Ik had me verslapen.’ Elle Mieke haalde haar schouders op.
’Hoe kwam dat dan?’, vroeg meester.
’Nou, gewoon, weet je wel. Daarom’, zei Jarno toen Elle Mieke niets zei.
’Juist ja, daarom. En nu?’, vroeg meester.
’Ik had even wat fruit meegenomen van de fruitschaal’, fluisterde Elle Mieke.

‘Ah, dat is mooi. Dat is heel mooi. En nu wilde je je hongerige gevoel en je dorstige gevoel kwijtraken door je fruit te eten. Doe maar hoor. Het is nog wel geen tijd om fruit te eten maar… ga je gang’, zei meester. Daarna draaide hij zich om en pakte zijn taalboek van tafel.
’Wie heeft er nog wat te vragen over die eet taalles?’, vroeg meester.
’Mag ik echt mijn fruit even opeten, meester?’, vroeg Elle Mieke.
’Leuke vraag over de taalles, Elle Mieke. Ja, dat mag. Maar morgen wel ontbijten, hè!’, zei hij er achteraan.

‘Hmmm, ja… eeehh.’ Elle Mieke aarzelde.
’Mag ik echt mijn fruit eten? Heel echt en dan nog meer heel echt dit fruit?’, vroeg ze.
’Tuurlijk meid, ga je gang’, lachte meester Korneel.
Dat lachen ging snel over.
Meester draaide zich om naar het bord terwijl Elle Mieke haar fruit uit haar la haalde.
Het was een mooie oranje mormeltje. Het was een sapspetterende mandarijn en Elle Mieke begon hem af te pellen.
Meester Korneels bewegingen stopten opeens. Hij bleef standbeeldig staan. Met een ruk draaide hij zich om. Hij begon te wiebelen en te wabbelen, te drooien en te draaien. Hij begon te donsen en te dinsen en te dansen. Zijn ogen werden als schoteltjes zo groot, zijn mond een dun streepje. Meester zoog zijn wangen naar binnen en we zagen dat hij wilde gaan rennen. We zagen dat hij wilde vluchten maar in plaats daarvan stond hij stijf stil.
’Te laat’, mompelde hij. ‘Aaaaarghhhh en ieks en ai en ieuw’, riep hij.
Als een stier die een rode lap ziet brieste en broeste en braste hij. Hij hijgde hevig en ademde zwaar. Hij greep met zijn handen in zijn haar en wist niet wat hij moest doen.
Jarno wel. Jarno wist wel wat hij moest doen. Hij sprong op, liep naar een plek achterin ons lokaal waar een touw gespannen hing. Aan het touw hingen wasknijpers en zo vlug als hij kon rukte Jarno een wasknijper van de lijn. Hij rende er mee naar meester, drukte de uiteinden van de wasknijper in en plantte de knijper op meesters neus. Zo maar. Meester liet het toe. Daarna keek hij scheel naar de wasknijper. Zijn ogen werden plotseling minder groot, zijn bewegingen opeens minder wiebelig en zijn handen verdwenen plotsklaps uit zijn haar. Hij keek naar Jarno.
’Huuh’, zei meester
’Dunk ju wul’, zei hij daarna tegen Jarno.

‘Wut un goed ideu zug, zu’n wusknijper. Ik ruik hulumul nuks mur. Jurno, ju bunt un huld, mun mundurijnun huld.’
Jarno moest lachen. Ik ook.
Daar stond meester Korneel, zijn armen hingen langs zijn lijf en de wasknijper stond rechtuit op zijn neus.
Elle Mieke at smakelijk haar mandarijnenmormel op en meester leefde en bewoog weer wat normaal.
Een tijdje later mochten we naar buiten omdat het pauze was. Meester Korneel zette de ramen open. Na de pauze was het fris in de klas maar de mandarijnen geur was verdwenen. Meester Korneel liep nog wel uit voorzorg met de wasknijper op zijn neus, de hele verdere morgen!

2 gedachten over “mandarijnen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *