luister nou eens!

bASLuister nou eens!

Onderwijs 2032. Ik zat in een forum en praatte mee. Mijn woorden kan ik niet herhalen. Ik zei dat ik weet hoe het onderwijs van 2032 er uit ziet. Dat is nogal een uitspraak. De komende tijd ga ik mijn uitspraak toelichten. Daar mag je me aan houden. Een tip van de sluier: ik ga elke onderwijzer in heel Nederland leren hoe ze elk kind in de klas kunnen bereiken!

Want daar gaat het om: het kind!!!
We zaten gezellig bij elkaar. De kinderen van groep 1 op een bank, ik op een hogere stoel.   We zaten in het taallokaal, het lokaal waarin we verschillende zaken rond taal hebben neergezet: Een luie bank bijvoorbeeld waarin de kinderen elkaar (prenten)boeken voor kunnen lezen en het verhaal kunnen naspelen met handpoppen die horen bij de prentenboeken. Nu zat ik op een stoel, oud, bruin en met een harde koude kunststof zitting. Samen keken we naar een schoolplaat waarop het jongetje Bas de hoofdpersoon is. Bas, die rondloopt op zo’n veertig platen die we aan de kinderen van groep 1 tot en met 4 aanbieden. Deze Bas laat zaken zien die de kinderen tegen kunnen komen in hun leefomgeving en vooral de belevingswereld. Op deze plaat is Bas met zijn opa op de markt. Het is een winterse plaat met een besneeuwd marktplein, een sneeuwpop, sjaals, mutsen, laarzen en handschoenen. Bas en zijn opa zijn naar de kraam van de bakker en de groenteboer geweest en nu staan ze bij de visboer. De slee staat vol met boodschappen en Bas kijkt naar de warme vis die de visboer aan opa geeft. De kinderen bekijken samen de plaat, geven commentaar en beantwoorden mijn vragen. Op de plaat is een vrouw te zien die een handschoen oppakt. Logische vraag is natuurlijk van wie die handschoen zou kunnen zijn. Evelien ziet het meteen. Ze mag naar de plaat lopen en wijst een meisje aan, rechts onder op de plaat die om één hand een handschoen heeft, de ander is “handschoenloos”. We hebben het over hoe koud het zal zijn zonder handschoen en over hoe het kan dat ze het nog niet heeft gemerkt.
,,Misschien moet ze wel mee van haar moeder.”
,,Ze heeft het nog niet gevoeld.”
,,Ja hoor, ze heeft het wel gevoeld.”
,,Dan was ze al wel terug gegaan.”
,,Ze vond hem niet mooi.” Elk antwoord is goed, elke mogelijkheid is prima. Evelien heeft nog niets gezegd. Dan steekt ze haar vinger op. ,,Ik vind het wel zielig hoor”, zegt ze.
De anderen zijn het met haar eens. ,,Misschien krijgt ze hem wel weer terug”, mompel ik.
De kinderen proberen met mij te bedenken hoe ze de handschoen terug zal kunnen krijgen. Hiermee sluiten we voor deze keer af. Twee dagen later komen de kinderen weer bij me in het taallokaal. De kinderen zitten nog niet of Evelien loopt naar de plaat toe.

,,Meester”, zegt ze, ,,het meisje heeft de handschoen nog steeds niet terug.” Ik kijk haar aan. Hier kan ik niets tegen inbrengen. Nee, ze heeft de handschoen nog steeds niet terug. Heel even vraag ik me af of ik moet uitleggen dat de plaat niet is veranderd in de twee dagen dat ze niet bij me is geweest, dat het een plaat is die niet veranderd, hoe graag ze ook zou willen. Ik bedenk in een fractie van een seconde dat ik hier op niets kan zeggen.
,,Nee, Evelien, ze heeft haar handschoen nóg niet terug.”
Evelien gaat zitten, haar ogen gericht op het meisje dat nog steeds bezig is met haar moeder de markt te verlaten en daar nog wel jaren over zal doen, net zo lang tot Evelien inziet dat het een plaat is die niet veranderd, een plaat waarin ze in groep 1 verdronk. Evelien heeft me laten zien dat je als kind in een plaat kunt duiken, dat je naast Bas kunt staan. Dat je de vis ruikt en de kou voelt en dat je enorm mee kunt leven met het meisje zonder handschoen….

 

mijn missie: http://www.jeltevanderkooi.nl/brief-uit-mijn-hart/  

Een gedachte over “luister nou eens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *