besuikerd

Aan de ontbijttafel gebeurt het. Net wakker, koffie gezet, brood gesmeerd, eerste happen genomen. Onze geweldige zoon kijkt met een schuin oog naar zijn denkhersenen en stelt een bijna niet te beantwoorden vraag waarbij ik lang moest nadenken over de vraag zelf…

Mijn gedachten gingen terug. Ik had de waarheid in pacht (dacht ik) maar werd aan alle kanten ingehaald door alle kinderen van mijn school die onbevangen het leven verkennen.

theelepel

Iedereen heeft verwachtingen. De meester of juf over het kind, de ouders over de meesters en de juffen en de kinderen over de wereld. Soms denken we dat we weten wat kinderen gaan antwoorden maar dat is gelukkig niet altijd terecht. Meestal geven kinderen andere antwoorden dan we verwachten en dat levert altijd weer verrassende en dus leuke lessen op.
Zo was ik met groep twee bezig met een vertelplaat van Bas en ik weet niet meer hoe we er op kwamen maar het ging over thee met suiker.
‘Waar blijft de suiker als ik die van de lepel in de thee laat glijden?’, was mijn vraag.
‘Die gaat weg’, zei Paul.
‘Waar gaat de suiker heen dan?’, vroeg ik. Ik verwachte (of hoopte) dat iemand zou zeggen dat de suiker zich verstopt in de thee maar jammer genoeg kwam dat antwoord niet.
‘De suiker is er nog wel maar ook weer niet’, zei Jetta.
‘Dat snap ik niet’, mompelde ik, ‘het is er wel en ook weer niet.’
‘Nou gewoon. De suiker zit gewoon in de thee. Eerst zie je de suiker wel maar omdat de thee heet is gaat de suiker weg’, probeerde Jetta me duidelijk te maken.
‘Gaat de suiker op reis dan, lekker even op vakantie?’, probeerde ik nog.
Zoveel domheid hadden ze nog nooit gehoord.
‘Neeeeeheeee’, riepen een paar groep tweeërs in koor.
‘Als je de suiker er in doet dan zie je de suiker eerst wel. Dan ga je roeren en dan is de suiker in de thee’, vatte Joke goed samen.
Dat snapte ik.
‘En als je dan de thee drinkt dan proef je de suiker, dan is de suiker in je mond weer terug’, vulde Wytze aan.
Ik probeerde nog één ding.
‘Hoe kun je nu zien aan hete thee of er suiker in zit?’
Ik voelde een overwinning. Het was lang stil, de kinderen keken elkaar aan. Hierop zou vast geen antwoord komen. Mijn verwachtingen waren laag.
Langzaam ging op de hoek van de bank bij Anita de vinger omhoog.
‘Dat kun je zien omdat er een lepeltje in zit.’
Ze keek niet eens triomfantelijk terwijl ze het zei maar ik heb haar aangekeken in verwondering. Geweldig (ik had het zelf niet eens bedacht).
Ik nam een slok van de thee waarin suiker was opgelost. Het lepeltje priemde bijna in mijn oog terwijl ik nog een keer naar Anita keek en de les afsloot. Meestal moet je gelukkig je verwachtingen naar boven bijstellen als je bezig bent met kinderen. Anita ging als laatste ons schatrijk lokaal uit terwijl ze me ondertussen met een schatrijk gevoel achter liet.

O ja… nog even de vraag van zoonlief:

‘Waar blijft het brood dat je weg snijdt op de plek waar je het snijdt?’

2 gedachten over “besuikerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *