het ei van Columbus

Naamloos1Meester Korneel en het ei van Columbus

Meester Korneel beleeft veel en veel te veel. Hij kwam vanmiddag met drie dozen eieren in de klas. ‘Zo’, zei hij,’ ik ben even langs de eilegplekken van de kakelende kippetjes van boer Roelof geweest. Ik heb hier bijna dertig eieren, allemaal gelegd door de  naamkippen van boer Roelof. ‘Naamkippen?’, vroeg Jante. ‘Jazeker, elke hen uit het hok van boer Roelof heeft van hem een naam gekregen. Jullie weten dat ik boer Roelof al heel lang ken en al die tijd heeft hij eeeeh… vrare hobby’s. Hobby’s die zo vreemd zijn dat ik ze raar vind. Boer Roelof houdt bijvoorbeeld van geschiedenis. Dat is op zich niet zo vreemd maar het rare is dat hij zijn hennen namen geeft van mensen uit het verleden. Hij heeft zijn legkippen vrouwennamen gegeven. In zijn hok loopt bijvoorbeeld Karolien de Grote rond. Geen Karel de Grote dus maar Karolien. En zo is Michiel de Ruyter Michelle de Ruyter geworden. En Rembrandt van Rijn, de beroemde schilder, heeft opeens de hennennaam Rembrandina van Rijn gekregen. En er moet ergens in de geschiedenis iemand zijn geweest die van een toren af is gesprongen. Jan van Schaffelaar was zijn naam maar boer Roelof heeft een kip die Janna van Schaffelaar heet. Vraar niet? Hebben jullie nog wat naamideeën voor boer Roelof?’, vroeg meester Korneel. Ik had om een of andere reden al zo’n vraag verwacht en was al aan het denken.  Vorige week hadden we het met geschiedenis over ontdekkingsreizen gehad. Over een Italiaan die Marco Polo heet en naar China reisde. Ik stak mijn vinger omhoog. ’Steen, jongen. Heb je er één voor boer Roelof?’ vroeg meester. ’Marcella Polo, meester’, zei ik. ’Tof zeg, een kip die op de Chinese muur scharrelt. Helemaal goed. Wie nog meer?’ ’Napoleonie’, riep Charley door de klas. ’Ha… keizerin Napoleonie. Mooi dus, weer een nieuwe hennennaam.’ ’Ik weet er ook nog wel één. Vincentia van Gogh’, zei Elle Mieke. ’Ook leuk. Ik denk dat Vincentia wel van zonnebloempitten houdt’, mompelde meester Korneel. ’Waarom zijn beroemde mensen uit de geschiedenis eigenlijk altijd mannen?’, vroeg Majorie droog. Majorie zegt eigenlijk nooit wat, behalve als ze echt wat te zeggen heeft. Meteen was het fluisterstil in de klas. Het was zo fluisterstil dat het leek of er nooit weer gepraat zou gaan worden. Meester Korneel sloeg met zijn vlakke rechterhand tegen zijn voorhoofd. Dat deed hij wel vaker. Gewoon, als hij wat vertwijfeld was en niet meer zeker wist hoe het zat, of als hij een steengoeie vraag of opmerking hoorde zonder dat hij direct wist hoe hij moest antwoorden of reageren. Meester Korneel draaide een rondje om zijn as, ging zitten en strikte de veter van zijn rechterschoen. ’Ja, ehm… alleen maar mannen dus. Tja, je hebt wel Alletta Jacobs en Anne Frank maar dan houdt het ook wel zo’n beetje op. Grmpf, interessante vraag Majorie. Interessante vraag. Het wordt tijd om de geschiedenis eens te herschrijven, om meer vrouwen op te duikelen die belangrijk zijn geweest op deze aarde.’ Meester zat op zijn draaistoel en draaide een paar rondjes. ‘Ik zal eens een andere draai aan de geschiedenis geven’, zei hij. ‘Hmmm… dusss… tja… grmpfff… hoe eh… ja… zo… dusss.’ Langzaam stond hij op, pakte een eierdoos, opende die en nam er een ei uit. ’Dit’, zei hij fluisterend,’is een ei.’ ’Ach, echt?’, vroeg Gjalt. Meester Keek toneelspelerig kwaad naar Gjalt. Daarna strekte hij zijn rechterarm. Het ei had hij in zijn gesloten rechterhand. ’Dit is het ei van één van de hennen van boer Roelof. Dit is het ei van kip Christoffeltje.’ Meester Korneel opende zijn hand zodat het ei twee meter, vierentwintig centimeter en drie millimeter boven de grond op zijn handpalm rustte. ’Welke Christoffeltje, meester?’, vroeg ik. ’Christoffeltje Columbus natuurlijk. De ontdekker van Amerika in 1492… Die Columbus dus. Dit ei is dus het ei van Columbus.’ Meester Korneel legde het ei op mijn tafel. ‘Blijven liggen!’, zei hij. ‘Wie, Ik?’, vroeg ik. Meester grinnikte en vertelde verder. ‘In alle geschiedenisboeken staat dat Columbus Amerika heeft ontdekt omdat hij doorzettingsvermogen had, en moed, en slimheid en sluwheid en geld van één of andere koning en lef en… Ja, die Columbus dus, die als eerste voet aan land zette in Amerika. Het verhaal gaat ook dat hij dacht dat hij in India was en dat daarom de eerste Amerikaanse bewoners Indianen werden genoemd. En er wordt gezegd dat Amerika nu Amerika heet omdat het schip van Columbus Americo Vespuci heette… Oh nee, dat klopt niet… eeehh, hoe zat het ook al weer? Americo Vespucci was een man. Alweer een man. Deze man zou Colombia hebben ontdekt met een schip dat Columbus heette. Ach nee, ik raak in de war.’ Meester Korneel sloeg nog een keer met zijn vlakke rechterhand tegen zijn voorhoofd. Dat deed hij wel vaker als hij wat warrig was. ’Niet in de war raken meester want het lastig om u te ontwarren’, zei Yorinde. ’Heb je gelijk in. Eeeehm… hoe zat het ook al weer? Oh ja, de scheepsgenoten van Columbus wilden niet verder. Ze wilden terug naar hun mammie en ze klaagden en ze zeurden neuzelig. Toen heeft Columbus een truc bedacht. Hij zei tegen iedereen aan boord van het schip dat hij een rauw ei rechtop zou zetten, zonder dat het zou omvallen.’ Meester pakte het ei van Columbus van mijn tafel en ging verder met zijn verhaal. ‘Alle andere heimweeïge mammiemannen lachten zich een kriek en vonden het goed. Dat zou toch niet lukken, dachten ze. Maar het lukte wel en Columbus, onze Christoffel voer verder en verder en verder en… ja hoor… daar vonden ze India… dat eigenlijk Colombia was… of Amerika. In elk geval hadden ze land gevonden en zo heeft Columbus, volgens de boeken, Amerika ontdekt.’ ’Maar hoe liet hij dat ei dan staan, meester?’, vroeg Jarig. ’Ja, dat weet ik niet. Dat wil ik straks juist met jullie proberen. Vandaar al deze eieren. Wat ik wel weet is dat Columbus Amerika ontdekte door de aanwezigheid van een vrouwtjesdier. Een hen dus, die het ei van Columbus legde’, zei meester Korneel guitig. ’Dat is een vreemd verhaal?’, zei Yorinde. ’Vreemd, ach ja… wat is vreemd. Boer Roelof met zijn gekke hobby is pas vreemd. Kijk, boer Roelof heeft vrouwtjeskippen en die hennen hebben namen. Die hennen leggen eieren en uit die eieren komen kuikens die weer kippen worden en eeeeh… zo ging dat ook in 1492… Columbus nam kippen mee aan boord. Het waren hennen en hanen en er kwamen eieren en kuikens en weer hennen en hanen en weer eieren. Zo hadden ze verse eieren aan boord en zo nu en dan een gebraden kippetje. Dus eigenlijk was het zo dat er zonder die kippen geen eieren waren. Zonder kip geen ei en dus zonder ei ook geen truc van Columbus. Zonder de hen en haar ei hadden ze terug moeten varen. Leve de hen en haar ei dus…´, juichte meester Korneel. Meester keek rond en wij keken rond. Ik snapte wel iets van wat hij zei maar niet alles. Yorinde ook niet, of toch wel? ’Maar meester, Wat zit u eigenlijk te kakelen. U zegt dus eigenlijk dat het door een hen komt dat Columbus Amerika heeft ontdekt?’ ’Ja, dat zeg ik, een vrouwtjesdier dus. Boer Roelof heeft me op het idee gebracht. Vrouwen verdienen meer de heldenrol in de geschiedenis’, zei meester Korneel, nog steeds met het ei in zijn rechterhand. ’Maar meester, kwam het dus eigenlijk door het ei en niet door de hen?’ vroeg Yorinde nog een keer langzaam. ’Jaha, dat zei ik.’ ’Maar wat zat er dan in dat ei, meester?’ ’Ja, een kuiken natuurlijk!’ ’Maar in dat ei van Columbus… wat voor een kuiken was dat dan meester? Een henkuiken of een haankuiken. Was de held dus een meisjeskip of een jongenskip?’ Meester Korneels mond ging wagenwijd open staan. Het ging zo wagenwijd open staan dat het leek of er vier hele eieren in konden. ’Aaaargh… ieks… ai… hmpf… ‘Meester had een verfrommeld gezicht. ‘Het kan inderdaad een henkuiken zijn geweest of een haankuiken. Ik dacht helemaal niet aan wat er ín het ei zat. Ik dacht alleen maar aan de bizoendere hen die het ei had gelegd. Aaargh, niet goed nagedacht. Wat ben ik toch een uilskuiken.’ Toen deed meester Korneel iets wat hij beter niet had kunnen doen. Hij deed wat hij wel vaker deed als hij wat vertwijfeld was en niet meer zeker wist hoe het zat, of als hij een steengoeie vraag of opmerking hoorde zonder dat hij direct wist hoe hij moest antwoorden of reageren… Meester Korneel sloeg met zijn rechterhand tegen zijn voorhoofd. We hoorden een vreemd soort vrare krak. Het ei van Columbus was stukgeslagen op het verbaasde voorhoofd van meester Korneel. Eistruis droop over zijn gezicht naar beneden. Iedereen was iets te kort stil. Daarna ging een stil gegniffel over in een oorverdovend gebulder. We sloegen op onze knieën en op onze tafels. Meester Korneel droop af, pakte een handdoek van het haakje naast de wasbak en maakte zijn gezicht zo goed en kwaad als hij kon schoon. ’Ik denk dat ik nooit een nieuw land zal ontdekken’, zei hij. ’Dat denken wij ook niet, meester’, grinnikte ik. We hebben allemaal de rest van de middag geprobeerd om een ei rechtop te laten staan. Het lukte niet omdat we zo nu en dan weer grinnikend en schuddend terug dachten aan het ei van meester Korneel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *