focus op kansen

ruimte1meesters en juffen: Zie het kind!
Focus op kansen, geniet van de uitdaging!

Er was eens….. een sprookje waarvan ik niet meer precies weet hoe het verhaal nu eigenlijk ging. Het had iets te maken met een meisje dat opgesloten zat in een torenkamer, een toverheks en een knappe prins die uiteindelijk met het meisje trouwde. Het verhaal vertelde over het meisje met de naam Raponsje (of Rapunzel of zoiets) dat hoog in de torenkamer woont. De toverheks komt elke dag bij haar op bezoek en Raponsje moet haar vlecht uit het raam naar beneden laten hangen. De toverkol klimt dan langs de vlecht omhoog. Een toevallig voorbijkomende prins ziet dat, klimt zelf ’s avonds langs de vlecht naar boven, vraagt het meisje om met hem te trouwen en ze leven natuurlijk nog lang en gelukkig. Zo was het sprookje ongeveer. Ik denk er aan als Jetta op school komt. Ze heeft een nieuwe jas aan met een capuchon er op. Onder de capuchon komen twee vlechten tevoorschijn. Gek, die waren er gisteren nog niet. Gouden vlechten zijn het en ze hangen strak langs haar hoofd naar beneden.

Ik loop op Jetta af en geef haar een hand.
,,Hallo, ik ben meester Jelte. Ben jij nieuw hier op school?”
Jetta kijkt me met grote ogen aan.
,,Nee, ik ben Jetta.”
,,Jetta? Nee hoor, die heeft niet zulke mooie vlechten, die heeft kort haar.”
,,Ik ben het echt hoor”, zegt Jetta en trekt haar hand uit de mijne.
,,Mooi hè?”, zegt ze trots en streelt over haar vlechten.
,,Kun je wel zeggen ja. Geweldig mooi.”
,,Twee euro.”
,,Twee euro?”
,,Ik heb de vlechten voor twee euro gekocht. Goedkoop hè?”
,,Ja. Je lijkt wel een prinses uit een sprookje.”

Jetta glundert. Ze straalt en streelt haar invlechthaarstuk. Jetta draait zich om en laat haar nieuwe haar pronkstralend aan juf zien. Ik praat ondertussen met een paar ouders over de naam van het sprookje waarin het meisje met de lange vlechten voorkomt. Diepe denkrimpels zwalken over de gang als Jetta naar me toe komt.
,,Wil je ook van die vlechten hebben dan?”, vraagt ze hoopvol.
Ik trek mijn hele gezicht in een glimlach en voel aan mijn eigen gestiekelde haar.
,,Zou het wel bij mij staan dan?”
Jetta kijkt ondeugend.
,,Misschien wel beter dan eh….”
Lachend loopt ze weg. Ze maakt haar zin niet af. Ik kijk haar na als ze naar buiten gaat. Misschien komt ze daar wel een knappe prins tegen. Misschien wel een sprookjesprins op een wit paard, met veel geld (of toch maar niet al te veel), een mooi land, een kasteel zonder toren en een lieve glimlach op zijn gezicht. Ik hoop het voor haar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *