dag van de BHV

Vandaag is de dag van de bhv, de bedrijfshulpverlening.
IN TE RES SANT (#not). Oh, het zal belangrijk zijn om aandacht te besteden aan het werk van de bedrijfshulpverleners. Het gaat vandaag om “besef, waardering en support.”
Ik ben ook bedrijfshulpverlener (geweest) en weet hoe leuk vooral de oefendagen zijn. Gelukkig heb ik mijn kennis en kunde maar weinig in de praktijk hoeven brengen. Gelukkig voor de kinderen van mijn school 😉

De zon schijnt. Ik zit op een bankje op het schoolplein als de kinderen voor hun morgenpauze naar buiten komen. Peter trippelt zo snel als hij kan op zijn klompen over de tegels omdat hij een goed knikkerpotje wil hebben. De andere kinderen komen rennend achter hem aan.
‘Bezet!’, hoor ik Gerard roepen terwijl hij zijn voet op een knikkerpotje zet.
‘Hoi meester’, roept Marjan in het voorbijgaan.
‘Hoi-oi.’
‘Ik heb hoofdpijn.’
‘Hoe kan dat dan?’
‘Geen idee.’
Marjan loopt verder terwijl Jeanet bij me komt.
‘Meester, ik ben door mijn enkel gegaan.’
‘Hoe kan dat dan?’, vraag ik geïnteresseerd.
‘Dat komt omdat ik ron. Andries ron achter me aan en toen klapte mijn enkel dubbel.’
‘Mooi’, zeg ik.
‘Mooi-ooi?’, vraagt Jeanet verbaasd.
‘Ja. Ik weet nu precies hoe ik je kan helpen. Dat heb ik gisteren geleerd. Toen ben ik naar een soort van school geweest. Daar moesten we brandjes blussen en mensen helpen die gebroken armen en benen hadden.’
‘Echt?’
‘Nee, nep. We moesten oefenen. Oefenen wat je moet doen als het echt gebeurd. We moesten mensen redden uit een nepbrandend huis en we moesten een meneer helpen die heel nepbleek was en zogenaamd ruzie had gehad.’
‘Oh.’
‘Daarom weet ik nu ook dat ik je voet er maar af moet halen.’
‘Hoe dan?’
‘Gewoon met een zaag. Wil jij die even voor me halen?’
‘Neuh, doe dat maar bij jezelf meester. En ik kan de zaag ook niet halen want ik heb last van mijn enkel.’
Daar heeft ze gelijk in. Even later komt Jetta voorbij met knikkers in haar hand.
‘Zullen wij Jetta?’, vraagt Jeanet terwijl ze opstaat en naar haar toe loopt. Jetta knikt en Jeanet maakt een radslag. En nog een radslag. En nog een radslag.
Het is maar goed dat ik haar enkel er niet heb afgezaagd want anders had ze nu niet zo soepel wat radslagen kunnen maken.
Ik schud lachend mijn hoofd terwijl ik spiedend het plein afspeur naar nieuwe mogelijke nepslachtoffers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *